Seks døgn brukte vi på å segle S/Y Clara dei 700 mila frå Fiji til New Caledonia. Denne første seglasen på S/Y Clara hadde gjeve oss blanda underhaldning og kjensler. Att vår 76 år gamle båteigar kvar natt skreik i søvne var sjølvsagt litt utriveleg. Værre var det at hans hjerteproblem, og spesielt hans sinnstilstand, var blitt i værre forfatning enn ønskeleg.

Når vi etter 26 dagar i arrest i Savu Savu endeleg fekk inneklarert Naomi på Fiji, gjekk seglasen tilbake til Vuda Point Marina. Her hadde svensken venta på oss med S/Y Clara i lang tid. Når eg to månader tidlegare hadde sagt ja til å hjelpe svensken med å segle båten hans til Middelhavet, i staden for å forsette med Naomi, var dette gjort av forskjellige grunnar. For det første var det ikkje nytt mannskap klart på Naomi, og det var også svært lite med pengar att. I eit år hadde vi segla rundt utan forsikring, og tanken var at ein tur til Middelhavet i ein ny båt kunne vere eit bra alternativ. - Då slapp eg å risikere eigen båt, og fekk i tilegg betaling for jobben. Planane var å fly heim til Noreg frå Middelhavet, for så reise tilbake til Fiji for å forsette med Naomi. Eg ville då ha god tid til å få orden på mannskapssituasjonen og få pengar til å forsikre båten att.

Som mannskap på S/Y Clara var betalinga 5000 kr i månaden og gratis mat.

Jobben gjekk i grunn ut på å få båten, - og ikkje minst mannen, heil fram til Middelhavet. Det heile var i grunn spennande nok, og skulle seinare vise seg å by på problem som gjorde situasjonen uuthaldelig!

Båteiger Arne hadde tidlegare vore ein annerkjent stålkonstruksjonsarkitekt, med firma i 4 forskjellige land. Blant anna hadde han hatt arkitektjobben med siste utbygginga på Aker Brygge i Oslo. No var han 76 år, og alderdommen hadde satt sit preg. I 5 månader hadde han vore på Fiji, og ulike firma hadde robba han for nesten 500 000 kr for å få båten klar for vidare seglas.

S/Y Clara hadde dei siste åra vore segla berre korte etappar i Stillehavet. Etter at styringa vart øydelagt, hadde båten lege eit år på Fiji, medan Arne var heime i Sverige. Grunna manglande vedlikehald, var båten i skral forfatning. Rust skader, og det elektriske anlegget var det største problemet. Det tragiske var at mesteparten av reperasjonsarbeidet som no var blitt utført på Fiji, likevel var så dårleg at det måtte takast opp at seinare.

Naomi vart sett på land med kjølen ned i eit hol i jorda, pakka inn og gjort klar til å forlatast for orkansesongen. Vi flytta så inn i S/Y Clara og begynte å reparere, samt å bli kjent med den 44 fot store båten. Arne var svært hastig med å legge avgårde, og det viste seg fort at det var vanskeleg å vere diplomatisk, samtidig som sikkerheita skulle ivaretakast. Han sjølv huska ingen ting om bord, og hadde verken fysisk styrke, eller handlekraft til å foreta seg noko som helst. Problemet var at han sjølv ikkje kjente sin eigen begrensning, og difor heller ikkje nødvendigheita av at vi måtte bli kjent med båten. Når vi tok båten ut for ein liten testtur fant vi mykje som måtte reparerast. Blant anna var batteria som berre var 3 mnd gamle øydelagt, sidan dei var blitt tappa tomme for straum mange gongar. Ja, det var mykje som var gale, og det var med litt spente kjensler vi segla ut i ope hav, etter to og ei halv veke med reperasjonar.

2 dagar før avreise var det sterk vind, og gjennom SSB-radioen vart det rapportert om seglbåtar som hadde "knock down" med masta i sjøen. På vår overfart var problemet at vi hadde for lite vind – På S/Y Clara finst der ingen autopilot, men eit vindror som gjer at båten går på kurs med hjelp av vindpress. I svak vind fungerer dette dårleg, og vi måtte difor styre for hand store delar av turen. Sidan det også viste seg at det berre var 2 av oss som klarte å styre båten på rett kurs, vart det igjen mange lange timar med rattet. På turen fekk vi erfare at det ikkje var helt enkelt å forhalde seg til ein båteiger som ikkje altid var i  "samme verda" men likevel ville ha kommandoen ombord.

Eg hadde på førehand håpa at Arne ikkje ville legge seg bort i så mykje og berre slappe av. – Dette hadde ikkje gått heilt etter planen, og hans tolmodigheit var nok pressa hardt når vi forlangte tid til å teste båten på Fiji.

På turen fra Fiji hadde vi i tillegg til diverse tekinske og mekansike problem hatt ein del urovekkande opplevelsar. Ei natt gjekk Arne og dusja, og tok på seg finkleda og kom ut i cockpit med klesvasken og ville gå i land. – Å er vi inte kommit fram ennu, sa han 300 mil før havna på New Caledonia. Ei anna natt medan han skulle halde utkikk, skrudde han av rattet så vi låg og dreiv i feil retning. Hans psykiske tilstand hadde forverra seg, og til tross for mange komiske episodar, så såg det heile mørkt ut. Vel framme i New Caledonia gjekk det vidare samarbeidet fullstendig i oppløysning. Arne ville at vi skulle forsette seglasen og segle 1500 mil direkte til Darvin i Australia. Sidan både mannen og båten var i dårelg stand, ville vi heller segle eit kortare strekk direkte mot kysten av Australia. Når Arne verken gjekk med på dette, eller forslaget om å få med eit manskap til, var det ikkje forsvarleg å forsette.

Det var irriterande å sjå at det ein hadde jobba for i fleire månader, ikkje gjekk som ønskleg. Men det var ingen veg utanom.

Som betaling for jobben betalte Arne flybiletten for meg og Shelley tilbake til Fiji.