Utstyrt med vasstette lommelykter, harpun og striesekkar er vi klare for fangst. Sjødyret vi er på jakt etter er lobster, og vi har no midt i orkansesongen segla 240 mil hit for å fange den. Atollen vi befinner oss på er ca 250 meter brei og er den aller sørlegaste av dei i alt 300 øyene som tilhøyrer Fiji. Fangstkompaniet består av Jostein, den danske geologen Karl og seks fijianarar. Her på Tuvana i Colo er det ingen beskytta lagune eller mulighet for å ankre. Øyvind og den 62 år gamle danske "lobster ekspedisjonslederen", Peter, seglar diffor rundt ute på havet og vil plukke oss opp neste dag.

Ein dag ut på nyåret, medan vi jobba på skuta, kom to danskar køyrande i ein liten båt full i halvkvite ungar. "Vikings – vikings" vart det ropt og Naomi vart borda av 2 lystige karar. Danskane hadde vore på søndagsfisketur, og såg med ein kjølebag full av øl, ikkje skuffa ut over at fisken ikkje beit. Karl var ein 45 år gammal geolog som hadde hatt forskjellig arbeid på Fiji i 25 år. Peter var ein 65 år gammal pionér som hadde dreve eit stort bygningsfirma på Papua New Guinea dei siste 23 åra. Han kunne fortelle at han der ein dag hadde fått ein kniv i ryggen og nesten blitt drepen då familien til kona hadde leigd folk for å ta livet av han. Sidan voldshandingar og kriminaliteten hadde stege, valgte Peter etter denne episoden å selge firmaet og flytte til Fiji med ungane. Han var no på desperat jakt etter å starte opp med noko inntektsgjevande, og det var han og Karl som lokka oss ut på seglturen til dei sørlegaste øyene på Fiji.

Dei hadde skaffa seg ein fijisk samarbeidsparter i Setoki som var født på øyene der ned og difor kunne være kjentmann og i tillegg ordne med det spesielle løyvet vi trengte for å segle dit. Planen var å fylle opp skuta med så masse lobster vi kunne og frakte dei levande tilbake til Suva for salg. Om det verkeleg var så mykje lobster der nede som Setoky hevda, ville Peter prøve og skaffe seg ein egna båt for å ta nye turar ned dit seinare. Ekspedisjonen fekk det meir eller mindre humoristiske navnet "Dancing Lobster"

Avreisedagen var ikkje formen den beste sidan vi natta i forvegen hadde eit durabeleg farvelparty for Frode. Han har segla på Naomi heile vegen fra Norge og såg seg no etter mange månaders utsetting desverre tvungen til å reise heim for å arbeide. At hjernecellene fortsatt var litt bedøvd får ta skylda for at vi glømde å fylle vanntankane om bord før avreise. Det gjorde forsåvidt ingenting sidan dynamoen svikta og vi måtte segle tilbake til Suva neste dag for å få den reparert. Når vi med nyreparert dynamo og fulle vantankar kom oss avgårde, var vi eit manskap mindre. Setokys son hadde vore svert sjøsjuk og var glad han kunne mønstre av og sleppe å være med på ein ny seglas.

Turen sør-austover til den andre sørlegaste øya Ono I Lau I gjekk svært tregt med straum og vind rett i mot. Sidan vi befant oss midt i syklonsesongen lytta vi også til vérmeldingane så ofte vi kunne, for dei lave øyene i sør er svært dårleg beskytta. Etter tre dagar fekk vi øya i syne, og kjentmann Setoki begynte å leite etter det smale passet inn til lagunen.

No viste det seg at Setoki ikkje hadde vore tilbake til øya si, som det ikkje finst detaljkart over, på 25 år. Når vi endeleg fant ein åpning var vi difor svært spent.

Setoki fortalde att store båtar tidlegare ha gått inn passet som skulle være minst 4-5 meter djupt. Det er mulig at store båter var mindre før, for når Naomi surfa inn åpningen med vinden i ryggen viste ekkoloddet at vi berre hadde 30 cm under kjølen.

Alle landsbyane på Fiji har svært mange skikkar og tradisjonar som ein må følge. Når vi gjekk i land for å ete middag på øya var vi difor oppdressa i Sulu, som er Fiji sin nasjonale klesdrakt. (Sulu er eit fargerikt plagg som ein snurrar rundt livet, som eit langt skjørt). Etter middagen som følgeleg vart servert og eten sittande på stråmatter, var tida inne for å gå til høvdingen på øya for a utføre "Sevu Sevu". Dette obligatoriske ritualet går ut på å overlevere "Kava" som er Fiji sin tradisjonsrike drikk, for så å legge fram sitt ærend på øya. Kavapulveret som ein blander ut i vatn og drikk, ser ferdig utblanda ut som gjær og vatn og det smakar ikkje stort betre. Det kjem av kavarotplanten og gjev ein slags narkotisk avslappande rus når ein drikk nok av den. (Drikker ein for mykje klarer ein verken å snakke eller gå.) Vi måtte sjølvsagt ta vår del av dei halve kokkosnøttkoppane med kava før vi klarte å unnskylde oss tilbake til båten. -Vi sov svært godt den natta.

Etter 2 dagar på Ono I Lau I gjekk turen sørover til den ubebudde øya der den store lobsterfangsten skulle finne stad. På vegen dit var vi ikkje mindre en 11 mann ombord sidan vi hadde lånt med oss dei 6 beste lobster jegarane fra Ono I Lau I. Når vi kom fram til øya vart vi litt skuffa sidan det ikkje var mulig å ankre, slik som fijianarane hadde hevda. Fordi fijianerane hadde teke feil om ankringsforhalda og ankring ikkje var mulig vart det berre ei natts fangst som vi kunne ta med oss tilbake mot Suva. Problemet var at vi også måtte frakte lobsteren levande tilbake. Vi dusja dei i saltvatten kvar andre time og skjerma dei mot sola så godt vi kunne. For å gjere ei lang historie kort så døydde lobsteren ein etter ein og vi åt lobster til frokost middag og kvelds. På tilbake vegen gjekk vi også fullstendig tomme for vatn om bord, sidan vi trudde vi hadde rikeleg, og hadde sløsa mykje. Karl var den som fekk føle vannmangelen hardast på kroppen. Han var fyllesjuk, og hadde i tilleg fått ein korallinfeksjon så vi måtte gje han antibiotika. Han ville gjerne ha vatn å skylle ned tablettane med, men måtte i staden ta til takke med halvvarm øl. For øl hadde vi rikeleg av. Heldigvis hadde Setoky teke med seg 10 kokkosnøtter, så vi hadde litt avveksling til alkoholen. Peter lo så han holdt på å forkomme og mobba Karl når han kraup ut på dekk med bøtter og spann for å prøve å få nokre dråpar vatn ut av ei lita regnbyge. "You are not a real Viking, ha ha."

Fijianerane var dyktige på å fange lopster. Tid for mat etter kveldens og nattas fangst.