Etter å ha ligget i Papete i over ein måned, var likevel ikkje den første seglasen så lang. Berre 6 timer tok det å krysse over til naboøya Morea. Her fekk vi ruskeæer for første gong i Stillehavet. Medan vi låg godt forankra I Cooks bay, blåste det over 40 knop og regnet kom i bøtter og spann. I 4-5 dager regna det nesten konstant. Vi gjorde likevel det beste ut av situasjonen, og leigde oss blant anna bil, og kjørde rundt øya. På frodige Morea vokser det bananer og appelsiner fritt om kring. Når vi spurte ein lokal "moreaaner" om vi kunnen plukke med oss nokre bananklaser, såg han berre dumt på oss.

Etter nokre dager kom også Maranata seglande inn på bukta. Der er det alltid god stemning, uansett vær og vind. På kvelden vart det som vanleg grillparty og med inviterte gjester var vi 6 nasjoner om bord. Svensk, norsk, jugoslavisk, israelsk, amerikansk og tahitisk. Dette var samstundes som flystyrt-attentata i Amerika. Når ein skrudde på SSB-radioen og fekk inn nyhetsendingar forstod vi fort att heile verden snakka om samme sak. ( Flycrash, attentat, bomber og granater.) På Morea verka heile tragedia svært fjern.

Pa Morea møtte vi pa 75 år gamle Francis Cowan som i 1956 var med og segla ein katamaran i tre fra Tahiti til Cile i Sør-Amerika. Ekspedisjonen som gjekk imot Passatvinden tok 200 dager og poenget var å motbevise Tor Heyerdahl sine teorier om at stillehavsøyene ikkje kunne ha blitt befolka av mennesker fra vest. Han hadde no under bygging ein liknande farkost, og ville ta ein tilsvarande tur i gjen. - Eg må gjere det no før eg blir for gammal, sa den spreke 75 åringen.

Etter nokre regnfylte dager, kom endeleg sola tilbake. Plassen om bord vart då dobbelt så stor, sidan vi igjen kunne ta i bruk cockpiten og dekket. – Det er i dårleg vær ein verkeleg forstår kor tett ein bur sammen.

Etter som godværet kom tilbake, var det og på tide å segle videre.

Vi hadde forsatt 2000 mil att til Tonga, som var den første mulige plassen vi kunne tilbringe orkansesongen. Etter som orkansesongen etter boka starter i november, begynte vi å få litt dårleg tid. Værprofetane hadde også spådd at orkanane kunne komme tidlegare enn normalt dette året. I Fransk Polynesia er det og ein del orkansikre plasser, om ein berre har pengar nok til å vere der. Vi hadde allerede brukt rikleg med penger og var dessuten klare for å sjå meir av Stillehavet. Naomi og Maranata fortsatte difor blant dei siste båtane på veg vestover.

Med sol og fint vær, vart tankar om regn og orkan fort gløymt.

Sammen med Maranta besøkte vi sydhavsparadiset Huahine før vi til ein vakker soloppgang kunne segle inn i lagunen til Bora Bora som blir hevda å vere verdens vakraste øy. Etter nokre dager tok Tine fjellturen opp på øyas høgste punkt, som er på ca 600 meter over havet. Det var i utgangspunktet meininga ho skulle ha selskap, men vi andre var sterkt redusert etter eit besøk på "Bloody Mary Bar". Skipsdoktor Frode tok fort ansvar, og sjukemeldte alle med hodepine. Bloody Mary Bar er ein svert eksklusiv og kjent bar på Bora Bora. Ingen kjendiser forlater øya, utan å besøke baren og få signert namneskilta på utsidan.

Utsikta fra toppen som Tine kunne fortelle om, måtte til slutt utforskast av fleire. Jostein og Frode fant difor også tilslutt dagen for å ta turen til topps. Når ein står på toppen og skuer ut ser det ut som om ein befinner seg på ein eigen planet sidan sjø og himmel tilsynelatande smeltar saman.

Etter ei drøy veke i paradisiske omgivelser på Bora Bora, sa vi farvel til Pelle Sportsmann og Fransk Polynesia, og la ut på dei  540nm vidare til Rarotonga som ligg under dei sørlige Cook øyene.

Korleis denne seglasen og møte med befolkinga der gjekk, kan du lese i neste reisebrev.