Tilbake til reisebrev

Av Jostein Eimhjellen.

SOLOMON ØYENE

Etter ei interessant tid på Vanuatu øyene var det med lit spenning vi heiste segl og forsete dei 280 mila mot Solomon øyene. Denne øygruppa blir av mange beskreve som dei < Ville Øyene> . Øygruppa og lokalbefolkningen er beslekta med Papa New Geuneia , og fra tidlegare tider var dei her blodtørstige krigere, kannibalar og hode jegerar. I tillegg til salt vann krokodiller , og stor utbreisle av malaria, har det dei siste 7 åra vore borgarkrig som har skremt turister og segler frå å besøke øyene.

Det var derimot lite som minte om <krig og elendighet> når vi i fint ver kunne ankre opp utanfor den vesle øya San Ana På denne øya som ligg heilt øst i øygruppa var vi ønskt velkommen av ei mengd små krølltopper ,som kom padlande i sine små tre kanoer.Dei minste ungane hadde aldri sett ein kvit person før, og når vi gjekk runt i landsbyen fekk vi ein heil < bataljon> etter oss.

Dei 200 inbyggerane i landsbyen var svert venlege og Naomi var full lasta med alt fra kokosnøtter til bananer og store kokosnøtt krabber. Desse krabbene er verdens største landgående krabbe, og kan bli opp til 5 kg tunge. - Etter at vi gjalp til å reparere den einaste traktoren på øya, vart det liv og rørere i landsbyen. Då var alle som kunne krype og gå i intens jakt for å fange ein forskremt hane som vi okså fekk som levande gave.

.- God krydra og stekt smakte det tørre kjøttet brukpart , og vart vekas <protein bombe>.

Naomi for anker på solomon øyne.

MOTOR HAVARI

Når vi etter 3 dager på øya skulle forsette seglasen videre til hovedstaden for å inklarer i landet fekk vi uventa problemer. – Motoren ville ikkje starte , og det viste seg at akselen på diselpompa var knekt. – Dette var ein lite ønskeleg situasjon. Vi hadde ingen reserve pumpe, og til hovudstaden var det fortsat 180 nautiske mil På denne årstida er vinden svert ustabil , og sidan ruta gjekk på kryss og tverss mel lom rev og øyer , var det med spenning vi drog opp ankeret og heiste segl. Første dag og utover natta hadde vi litt vind, men neste morning vart det heilt stilt , og vi vart liggande å drive i feil retning. Ut pa formiddagen kom ein svak bris tilbake, og vi gjekk på nye rett veg. Gleden varte til ut på kvelden. Då starta eit forykande lyn og tore veir, og vinden døde på ny. – Når morningen kom vart bateria nesten tomme for straum og navigasjon instrumenta var i ferd med å stoppe.. Alt såg trasig ut, men med eit kom vinden og okså sola tibake. Med full seglføring fossa vi no rett veg, og det var ein letta følelse når ankeret var droppa utanfor yatekubben i hovedstaden rett før mørkets frambrud..

Hovedstaden Honiara bar prega av turbulente tider. Parlamentsbygningen såg ut som ein svetserost, og det vart tydleg at samfunet her ikkje fungert sum det burde. I gatene patrujerte australse soldater og fredskorps. Dei hadde vore i landet i 3 måneder, og dei fleste våpen var no beslaglagt og bråkmakarane arrestert. Forholda skulle difor no vere ri mel eg trygge.

Eg og Hans Jacob begynte omgåande jakten etter ei brukt diselpumpe til motoren. Etter å ha tråla gjennom det som var av skade skutte verksted og foretninger, var det berre å gje opp og vi måtte bestille ei ny fra Hawai. Med upålitelge flyforbindelser var vi spente på kor leng tid dette ville ta. Naomi som ikkje er forsikra låg trykt så lenge vi ikkje fekk kraftig vind fra nord eller vest,med med syklonsesongen i anmars gjalt det å få skuta i flyttbar stand så fort som råd.

Etter 14 dager låg pakken i posten og vi kunne omsider komme oss videre fra denne møkkete byen. Honiara er hevda å vere verdens mest malaria infiserte by, og sidan vi grunna bivirkinger hadde valkt å ikkje bruke forebyggande tabeletter, beskytta vi oss så got vi kunne med spray og myggnett. Siden temeraturen låg på runt 30 grader og luftfuktigheten var på runt 80 % vart det til tider svert varmt når alle lukene skulle dekast til, Det var då vi enkelte ganger grubla på .-<-kva i helvete vi gjorde her>.

KUNSTNERANE PÅ MOROVO LAGUN

Solomon øyene viste seg fra ei anne side når vi kunne segle inn til den natur sjønne Morova Lagunen. På desse øyene bur dei beste tresjerarane og kunstnerane i stillehavet og dei kom padlande ut til båten for å selge og bytte vekk sine inponeradde kunstverk. Alt fra teskjorter ris og fiskekrokar vart god motat og vi hadde masse moro når ein handel skulle avgjerast.. Her huska dei fortsatt florø båten svanild som hadde vore her for 17 år sidan. Vi tok fram Svanild boka, og når enkelte fekk gleden av å sjå bilde av seg sjølv vart dei svert stolte. – Ein dyktig tresjerar med kunstnernamnet Jon wain,fekk opdraget med lage navneskilt som skal pryde hekken på naomi

- Når vi forlot lagunen var Naomi itilleg til navnskilt fullasta med alt fra utsjerte boller og fat og flotte mansker

MIKRONESIA

I slutten av noveber sa vi farvell til Solomon øyne og kursen vart satt 1000 mil direkte mot Cuuk Lagun i microenisa. Den oprinlege planen om å segle innom Papa New Geuna, vart med det droppa, sidan vi måtte vere framme på cuuk til 10 desember. Då skulle Hans Jacop sin kjerste Ingun, komme fra Norge for å vere med oss ein månad. – På denne seglasen måtte vi krysse ekvator og sidan dette området er prega av lite vind bunkra vi rikeleg med disel.. – turen klarte vi på 10 dager, og spesielt Hans Jacob var glad for at vi rakk fram i tide.

Solnedgang på Puliwath atoll i Microneisa.

Sjølve Cuuk Lagun er på ingen måte ein plass som bør representere Mikronesia. Lokalbefokingen lever på amerikanske supisier, og alkoholisme og sver utbrett. Det gode på ;ya skjer under vann, og atollen blir hevda å vere ein av dei beste plassane i verden for vrakdykking. Dette skylddast at amerianerane under andre verdskrig skulle gjere gjengjeld for det Japanske atentatet på Pearl Harbouer på Havai. Som hevn bomba dei ned over 60 store iapanske militerbåter inne på den 25 meter gjupe lagunnen. Etter at vi alle tok dykkersertvikat, fekk vi gleden av å inspisere både fly og båt frak som fortsatt var i god stand.

JUL OG NYTTAR

Rett før jul satte vi kursen vidare vestover for å besøke nokre atollar som grunna sin avsidesligenhet er svært lite besøkt. På desse små atollane som tilhører Caroline øygruppa lever lokalbefolkningen som dei har gjort i generasjonar og er nermast upåverka av den vestlege kutur.

Spesielt på Ifalik atoll der vi feira nyttår hadde vi ei svert intresant tid. – På atollen bur der 300 mennesker, og vi fekk ein fantastisk velkomst. – Når vi kjekk i land satt høvdingen og mesteparten av øyas befolking og tok i mot oss. Her gjekk damene i bast skørt og puppane fri, medan mennene brukter eit plagg runt livet som blir kalt <Tov> Før vi ankom var vi uvetande om tragdeien som nett hadde ramma dette lokalsamfunnet . I motsetning på den sørlege halvkule er det i microneisa aldri heit tryge årstider for tyfoner.Ein måned i forvegen hadde tyfonen <Lupid> med 140 knopp blåst over den lave atollen. Mesteparten av øya vart lakt under vann og hus og palmetre hadde fått ein hard medfart. Før dei fekk eit fly dropp med mat og fersk vatten hadde folkene her hat noen vanskelge dager.. Til tross for problemne var alle likevell med god humør. Det største nederlaget for mennene sin del var at dei ikkje lenger fekk sin daglege dose av <Tuba>- Dette er ein alkohol hadig drikk som kjem av gjera sevje fra palmetrea.Normalt drikker mennene dette heile dagen, og tuba drikking er < meiniga med livet> Til tross for mangel på Tuba vart tida på ifalikk ein minneverdig nyttårsfering .

Dans på ifalikk på nyttåarsaften

I FENGSEL PÅ JAPP

Yapp er hovedstaden i caroline øygruppa og her vart meir siviliserte forhald att.

Ein måneden var no gått og Ingun og okså Marianne sin ferie var med det over.

Som erstning for damene kom 25 år gamle Tim Charles Ottersen fra Larvik for å vere med på den videre etappen mot Fillipinene. – Medan vi venta på Tim havna vi med ein misforståelse i fengsel. Vi havna her i bråk på grunn av problemer som ein segler fra sør afrika hadde laga i ein bar. Vi låg med samme kai, og vepna politi kom og aristerte både meg Hans jacob og sør afrikaneren. Det var på med handgjern og ei natt på cella før vi fekk forklart oss fri neste dag. Politiet her var ganske korupt og sidan dei og var rusa på ei spesiell nøtt som dei tygger på, fan vi det under arestasjonen best å halde ein lav profill.

Med friheten tilbake og Tim vell om bord gjekk no seglasen videre 280 mil til den fine ferie øya Palau Etter lang tid uten å nesten ha møtt andre seglere eller kvite mennesker er det no ein glede med lit forandring. Vi ladder no opp med fest og moro og nydlege strender, før vi forsetter dei 500 mila videre til Fillipinene. Etter nye opplysningar skal forholda på Fillipienene vere langt betre en sit rykte. – Dette vil vi få stadfesta om ei veke eller to. Då bør vi vere framme ved ei av dei i alt 7000 øyene som tillører dette asiatiske landet.

Gått nytt år til alle heime

Helsing Naomi og manskap